Clayton Christensen is professor aan Harvard University en schrijver van meerdere boeken, waaronder het bekende The Innovator’s Dilemma. Inderdaad, het boek dat Steve Jobs in zijn biografie “deeply influential” noemt.

Tijdens de Gartner ITxpo van vorige maand gaf Christensen een keynote-presentatie van een uur. Dat lijkt lang, maar de tijd vliegt door de presentatiestijl, de humor en (vooral) de interessante inhoud. Kortom: een erg waardevol uurtje als je meer wilt weten over innovatie, productontwikkeling, concurrentie, etc.

In de presentatie komen o.a. de volgende onderwerpen aan de orde:

• Waarom slimme mensen verkeerde keuzes maken in innovatie.
• “If you’re worried about what might kill you, look down, not to the left or right.”
• “Kill a giant not by taking him head-on, but by attacking him in an area where he’s happy to leave.”
• Waarom je voor succesvolle productontwikkeling niet de klant moet kennen, maar de job die hij wil uitvoeren.

Over competing against non-consumption, centralization followed by decentralization en hoe outsourcing tot business model-disruptie leidt.

De presentatie is niet te embedden, dus klik op onderstaande image om de presentatie te bekijken op de website van Gartner.

Ik doe momenteel, als deel van een onderzoeksstage, onderzoek naar gamification. Vandaag in BijgespijkerdTV een van de meest zinnige stemmen in het publieke debat over gamification: Sebastian Deterding. Want in een debat dat bol staat van het (utopische) enthousiasme over de mogelijkheden, kan je altijd op een norse Duitse scholar rekenenen om de boel te relativeren.

Sebastian Deterding is een user experience designer en gameresearcher aan de Universiteit van Hamburg, waar hij een PhD over de the motiverende psychology van gameified applicaties nastreeft. In mijn onderzoek naar gamification (over de toedracht, het praktijkniveau voor business en de huidige staat van het landschap) is Deterding een van de mensen die heel goed weet waar de kracht ligt van de integratie van game-elemeneten.

Hij bekritiseert de huidige staat van gamification door het gebrek aan diepgang en de focus op extrinsieke motivaties. In dit verhaal laat hij zien wat er mist in het huidige speelveld (3 dingen aldus Deterding) en laat hij zien in welke platformen hij goed geïntegreerde mechanismen en elementen herkent.

De talk duurt misschien wat lang, maar voor wie nou eindelijk een zinnig verhaal wil horen over gamification is Deterdings’ verhaal zeer de moeite waard. Hij geeft inzicht in wat er schort aan huidige implementaties en vertelt met passie over wat wel werkt, welke winst te behalen is en hoe bedrijven en organisaties dat kunnen doen.

Deterding gaat op een ander platform ook rechtstreeks in tegen Gamification-evangelisten als Gabe Zichermann die te kort door de bocht redeneren en hun theorieën (bijvoorbeeld geleend uit de psychologie) zeer discutabel interpreteren. Dit is een zeer interessante discussie.

Een ander kritisch verhaal over gamification en waarom het beter exploitationware genoemd kan worden schrijft Ian Bogost (Gamewetenschapper) en een meer positief verhaal zie je in een eerdere BijgespijkerdTV met een talk van Jesse Schell.

Het is bijzonder om te zien hoe hij in afgelegen streken van India waar wel scholen zijn maar geen leraren,  kinderen liet leren via een computer waarvan het scherm in een muur was geplaatst aan de straatkant. De kinderen zagen alleen het scherm en een speciale street proof muis die ernaast was bevestigd.

De pc stond daar gewoon zonder iemand erbij, zonder uitleg. Alleen die pc en die muis.

Moet je eens kijken wat er dan gebeurt.

Gistermiddag was MIT-professor Sherry Turkle in Nederland voor een masterclass aan de Universiteit van Tilburg – hoewel ze volgens een tweep zelf dacht dat ze in Amsterdam was. De masterclass ging over hetzelfde onderwerp als haar boek dat eerder dit jaar verscheen: Alone Together. Een boek dat aanzet tot nadenken over ons huidige gebruik van technologie.

Die technologie zorgt er volgens haar namelijk voor dat we het vermogen verliezen om diepere relaties met elkaar aan te gaan en te onderhouden. Daarmee pleit ze niet voor een totale ban op mobiele telefoons, maar wel op een gedoseerder gebruik ervan.

Colbert Report

Onderstaand twee video’s met Sherry Turkle. De eerste is een optreden in de Colbert Report bij de verschijning van haar boek en is … nou ja, zoals eigenlijk elk interview in The Colbert Report is: chaotisch, niet al te serieus en vooral ter meerdere eer en glorie van Mister Colbert himself – that’s why we love him so much!

TEDx-talk

De tweede video is de registratie van haar toespraak tijdens TEDxUIUC 2011, het TEDx-event van de University of Illinois at Urbana-Champaign. Een stuk serieuzer en gek genoeg eigenlijk niet helemaal TED-waardig doordat ze haar toespraak deels van papier lijkt op te lezen. Maar dat doet niets af aan de kracht van haar kritische en -in ieder geval voor mij- soms confronterende verhaal.

Online conversations
Zo zegt ze bijvoorbeeld impliciet dat we onszelf voorliegen als we het hebben over conversaties via social media. Haar stelling is dat we door het gebruik van social media échte conversaties juist vermijden en verleren. Dat stelt het begrip “conversation management” toch in een ander daglicht.

Nog een paar quotes uit haar verhaal:

• We used to think about ways to keep our computers busy. Now our computers are keeping us busy. We are their ‘killer app’!
• Technology has become a phantom limb.
• We’re going from multi-tasking to multi-lifing.
• Connectivity offers to us the illusion of companionship, without the demands of friendship.
• We would rather text than talk.
• If we don’t teach our children to be alone, we will only teach them how to be lonely.
• We’re sharing what is easy to share.

Misschien niet altijd even opbeurend, wel héél verhelderend!

Dus: sit back and enjoy the bashing, jullie stelletje paarse broeken! En niet gaan lopen reaguren, enorme augurken die jullie zijn!

Eerst even inkomen met misschien wel de bekendste scene van allemaal, nl. Javier Guzman over marketing:

Youp van ‘t Hek over de AH Welpies:

Lebbis over waarom consumenten reclame (willen) geloven:

Dat irritatie over het taalgebruik in reclames al wat langer bestaat, bewijst deze scène van Wim Sonneveld:

Van Kootens ‘Vieze Man’ doet even voor hoe een Dreft-reclame er ook uit zou (hebben) kunnen zien:

We springen even over naar ‘the home of marketing’, de VS. De redelijk legendarische George Carlin legt even fijnbesnaard als altijd uit hoe marketing werkt:

En tot slot slaat Bill Hicks even de laatste nagel in onze doodskist:

Niet leuk? Lighten up! Maandag gewoon weer lekker aan de gang met onze retentie- en loyalty-programma’s, bannercampagnes, prijsmodellen, consumer insights en co-creation communities.

Toch?

Prettig weekend!

De betreffende aflevering gaat over “het wegvallen van oude politieke machtscentra en het vacuum dat daarmee wordt achtergelaten”. Het belangrijkste voorbeeld waaraan wordt gerefereerd is de (bijna-)revolutie in Iran in juni 2009 als reactie op de presidentsverkiezingen. Daarbij wisten betogers berichten, foto’s en videobeelden van de brute manier waarop de overheid de onlusten neersloeg de grens over te krijgen, wat leidde tot brede internationale steun voor de protestanten.

In de documentaire spreken vele bekendheden dan ook hun waardering uit voor de democatiserende werking van het internet. Zo zegt Al Gore:

“As tragic as the events in Iran were, there was also a lot of excitement in the ability of individuals in Iran to connect to a global audience and with their peers inside Iran to use the power of information to inspire resistance to the regime there, and to build a political consciousness and support of democracy.”

Sinds het uitkomen van de documentaire, begin 2010, zijn er vele voorbeelden bijgekomen, zoals Egypte, Syrië, Tunesië en Libië. In alle gevallen hielpen social media bij het samenbrengen van protestanten en het verspreiden van hun boodschap.

Net als tijdens de rellen in Londen onlangs. Alleen was de ‘state’ in kwestie toen niet een van de standaard-’enemies’.

Ban op social media
Direct na de rellen vertelde premier Cameron te overwegen om relschoppers van social media te verbannen: “Everyone watching these horrific actions will be struck by how they were organised via social media. Free flow of information can be used for good. But it can also be used for ill.”

De hypocrisie van deze opmerking, waar “journalisten van Chinese staatsmedia bij likkenbaarden”, werd door Alexander Klöpping terecht bekritiseerd. Maar het geeft ook blijk van een slecht begrip van de historie en architectuur van het internet. Bijna visionair wordt hierover in de documentaire gezegd:

“What’s astonishing, is how authorities, even powerful nation states, seem unable to come to grips with the web. But look a little more deeply and the reason becomes clear: the web’s linked information is piped through an older physical system, the internet, that operates beyond the jurisdiction of any one country and works against central control.

It’s ironic, given that it now threatens the state, that the internet was originally designed to protect the most powerful nation of modern times.”

Intussen is het plan van Cameron weer in de koelkast verdwenen. Misschien heeft hij in de tussentijd onderstaande documentaire van zijn eigen staatsomroep gekeken.

Nou, so should you!

Hieronder de aflevering in 6 delen. Maar de aflevering en de hele serie zijn ook verkrijgbaar op de betere torrentsites…

In internetjaren is dat ongeveer een generatie. En grappig genoeg lijkt dat terug te zien in de kwaliteit van de video. Maar de presentatie zelf heeft nog niets aan kracht ingeboet.

Dat komt deels door het onderwerp van de presentatie: Identity 2.0. Ofwel: identiteitsmanagement waarbij de gebruiker centraal staat en de gebruiker niet meer voor elke site een nieuw profiel hoeft op te zetten. In de afgelopen jaren zijn er natuurlijk wel initiatieven geweest als OpenID geweest en steeds meer websites laten gebruikers inloggen met hun Facebook- of Twitter-account. Maar dat is nog maar het topje van de ijsberg aan mogelijkheden, zoals Hardt aantoont.

Maar de kracht zit hem vooral in de wijze van presentatie. Een stormachtig verhaal, krachtig ondersteund door tekst en beeld. Als je de gemiddelde presentatie van vandaag de dag bekijkt, lijkt het toch dat we op dat vlak in de afgelopen 5 jaar minder stappen voorwaarts hebben gemaakt. Alleen al daarom is deze video erg de moeite waard. Laat je vooral inspireren door Hardts stijl!

Er gaan momenteel veel utopische verhalen rond over gamification. Klanten engagement wordt er beter, van, kinderen leren beter en als het een beetje meezit fixt gamification ook problemen als global warming. Meer over gamification als utopisch wondermiddel zie je overigens in deze TED-talk van Jane Mcgonigal en waarom gamification bullshit is, filosofisch gezien, lees je hier in de post van game designer en onderzoeker Ian Bogost. Het probleem wat mij betreft is dat de meeste toepassingen niets met games te maken hebben, maar slechts met wat eigenschappen van games; puntjes toekennen, leveluppen, achievements halen. Wat dat betreft dekt de term Pointification meer de lading.

Terug naar Jesse Schell. De notie van Pointification komt terug in wat hij als een mogelijk toekomstbeeld schetst. Ik sta zeker niet achter zijn toekomstbeeld, maar hij opent wel wat aardige punten voor discussie. De talk gaat van Facebook games, naar spel in de realiteit en in de laatste 10 minuten gaat hij in op de toekomst. Beschreven als de meest verontrustende presentatie van 2010, maar ook geprezen als een revolutie hoe we over de stimulering van persoonlijke vooruitgang nadenken.

Deze week in BijgespijkerdTV een inaugurele rede. Dat zijn misschien niet altijd de meest sprankelende presentaties, en eerlijk gezegd is dit geen uitzondering. Maar soms zit de sprankeling in de inhoud. Dus even doorbijten om te testen of jouw overtuigingen over de mogelijkheden en het belang van merken wel kloppen. Dat kan in 6 minuten of in een minuut of 25; up to you.

In februari van dit jaar gaf professor Philip Stern zijn inaugurele rede aan de Loughborough University in Leicestershire, Engeland. Het aardige van zijn rede is dat hij d.m.v. een aantal statements met het publiek de bestaande overtuigingen over branding achterhaalt en deze vervolgens toetst aan bestaande research.

De statements zijn simpel:

• Merken zijn succesvol omdat ze onderscheidend zijn.
• Succesvolle merken genereren meer klantentrouw.
• Verschillende merken trekken verschillende klanten.
• Trouwe klanten zijn waardevoller voor je merk dan niet-trouwe klanten.

Als je het eens bent met deze statements… think again! Want in werkelijkheid kloppen ze niet.

Bovenstaande is voornamelijk frappant omdat uit marketingbladen en -blogs blijkt dat veel bedrijven zich juist richten op onderscheidende merkproposities en het genereren van trouwe klanten, terwijl onderzoek het nut ervan keer op keer in twijfel trekt. Misschien tijd voor een kritische zelfreflectie op het vak en onszelf?

Twee versies van de presentatie
Onderstaande video is de korte versie van de presentatie, die leidt tot bovenstaande slide. Interessanter is de (non-embeddable) langere versie van de presentatie. Daarbij kun je overigens gerust de eerst minuten overslaan.

Op 14:50 begint het deel van de presentatie dat ook in het korte fragment hieronder is opgenomen, nl. het deel waarin de statements aan het publiek worden voorgelegd.

Op 19:20 begint het interessantste deel, nl. de vergelijking van de uitkomsten van de publiekspoll met de werkelijkheid. Daarin wordt duidelijk dat je (in ieder geval in de UK) soms BP tankt bij een Shell-station en krijgt het publiek de klassieke Pepsi-proef voor de kiezen.

Toegegeven, de professor is een échte professor en zeker niet “God’s gift to audiences”. Maar wat hij vertelt, zou iedere marketeer flink in de oren moeten knopen.

Ook deze vrijdag weer een BijgespijkerdTV-video voor in de lunchpauze of voor de weekend-bookmarks. Geen social media goeroes aan het woord, geen marketing bloopers of virals, maar een indrukwekkende TED presentatie van een componist.

De titel is wat misleidend, want die verwijst naar het tweede project van componist en dirigent Eric Witacre. In deze film kondigt hij dit tweede project aan (inmiddels al op Youtube te vinden), maar het verhaal gaat over zijn eerste project. Hij vertelt hoe hij op dit idee van een virtual choir is gekomen en en hoe het hem is gelukt om zoveel mensen, 185 om precies te zijn, virtueel samen te laten zingen. Het is voor mij een prachtig en ontroerend voorbeeld van collaboration. Staande ovatie van de TED-bezoekers.